 مسجد جامعه مزارشریف هخامنشیان بجز کیانیان و کورش هخامنشی بجز کیخسرو کیانی و داریوش اول و دوم هخامنشی بغیر از دارای اول و دوم کیانی، یک سخن غیر قابل اثبات است و بدون تردید کتیبه کوه بیستون که امروزه بهنام کتیبه هخامنشی معروف شده است، همان کتیبه کیانی میباشد.
 بدون تردید بناها و آثار باستانی موسوم به تخت جمشید، که آثار معماری رومی و آثار عقاید زردشتی یعنی ستونهای سنگی با نقش سر گاو در آن دیده میشود، ترکیبی از بقایا و ستونهای کاخ چهل منار منسوب به جمشید و بنای هزار ستونِ مَلکه هُمای بلخی و بقایای معبدِ سلیمان و آتشکدههای زردشتیان و مسجدِ جامع مسلمانان میباشند، که در قرن اخیر توسط باستان شناسان غربی، در دشت صاف و هموار، در کنار هم ناشیانه جمع و چیده شده و به نام تخت جمشید نامگزاری شده اند.
 یکی از ویژگیهای ایرانویجه این است که جایگاه جمشید و دریای هیرمند خوانده شده است. وندیداد اَوِستا، هنیرة درخشان و رود هیرمند درخشان و سرزمین درخشان آریا و جمشید درخشان را در کنار هم ستایش نموده و گفته است: «کشور خنیره درخشان را ستایش می کنم. رود هیرمند دولتمند درخشان را ستایش می کنم. مُلک درخشان آریا را ستایش میکنم. جمشید درخشان دارای نوکرهای بسیار را ستایش می کنم.»  در منابع دورة اسلامی، بخش اعظم بلاد ایران امروزی تا قرن دهم و یازدهم هجری یعنی تا دوره شاه تهماسب و شاه عباس صفوی، به مدت بیش از یکهزار سال، بنامهای فارس، عراق عجم و... یاد شده و بخش اعظم افغانستان امروزی بنام خراسان و سیستان یاد شده است. چون برخی از شاهان ساسانی مانند اردشیر بابکان و شاپور اول و... بر بخشهای غربی ایرانویجه یعنی افغانستان تسلط داشته بودند، لذا به اعتبار تسلط بر ایرانویجه، قلمرو آنها در متون پهلوی بنام ایرانشهر خوانده شده و خود آنها را شاه ایران گفته اند.
از منابع معتبر و قدیمه چنین معلوم میشود که، سرزمین افغانستان در گذشته، نه تنها جزء ایران به مرکزیت فارس نبوده، بلکه همیشه خود ایران و خود پارس بوده و خاستگاه فرهنگ و تمدن و زبان ایرانی و زادگاه زبان فارسی بوده است.
 خاندان نوبختي یکی از خاندانهای بزرگ، سیاستمدار، دانش پرور و تأثیر گذار در جهان اسلام در عصر خلفای عباسی بود. خاندان نوبختی در ترجمة کتابهای فارسی به عربی و ترویج و حفظ مذهب شیعة اثنا عشری نقش بارز داشته است.
پیش از شاهنامه فردوسی (ق 4 ق) شاهنامه های زیادی به نظم و نثر سروده شده اند. از جمله آنها تعداد نه شاهنامه را بطور دقیق میتوان نام برد، که سه تای نخستین آن به زبان اوستایی و پهلوی، و شش تای بعدی به زبان پارسی دری میباشد.
باید دانست که اساس و بُنمایه های اصلی شاهنامه از خود فردوسی نیست و این حکایات و روایات از زمانهای دراز در میان بلخیان و زابلیان رواج داشته و دهن به دهن نقل می شده اند. اينكه گفته ميشود خود فردوسي داستان سرایی و اسطوره سازی کرده و داستانها و ستاره های شاهنامه را ساخته و پرداخته است، سخني بيهوده و گزاف است. پیش از فردوسی (ق 4 ق) شاهنامه های زیادی به نظم و نثر به زبان دری در حوزة خراسان زمین یعنی بلخ و زابلستان موجود بوده است. در حقيقت می توان گفت که نخستین شاهنامه ها، نخستین نَسك (کتاب) اَوِستا و آخرين آنها شاهنامه فردوسي است.
 ما باید از خود بپرسیم که چرا نامهای تاریخی افغانستان و ایران عوض شده است؟ و چرا شاهان پيشدادي وكياني بلخ و زابلستان كه نماد کاملِ قوم آریان و سمبل تاريخ ایران کهن وستون فقرات ريگ بَید و اَوِستا و پارسنامه ها و شاهنامه ها هستند، امروزه از تاريخ نوین افغانستان و ایران حذف شده و افسانه تلقي مي شوند؟
|
 در این وبلاگ سعی بر این داریم که شما را با تاریخ مردم ستم دیده افغانستان امروزی به ویژه قوم مظلوم و ستم دیده هزاره که میراث دار تمدنی کهن و با شکوه گویش اصیل پارسی و اوستایی و امپراتوری های پیشدادیان، کیانیان، کوشانیان، غزنویان و بسیاری دیگر می باشند اشنا سازیم.به امید ان روز که ریشه جنگ و خشونت و تبعیض در وطن ما خوشکانده شود و اسمان قلب مردم مظلوم ما اووری نباشد |