یکی ار اثار زیبای دوره امپراتوری کوشانیان

با اطمینان و جرأت میتوان گفت که تاریخ کشور افغانستان را نمیتوان از ذیل نام افغان و افغانستان دریافت؛ بلکه تاریخ باستانی و قرون میانه این مملکت را در تواریخ ایران اوستایی و شاهنامه ای و در تاریخ خراسان باید جستجو نمود و بدون تردید تواریخ ایران اوستایی و شاهنامه ای و خراسان تاریخی، از سرزمین بلخ و بامیان و سیستان و نیمروز و زابل وكابل و هرات و مرو و غور و غرجستان و از کتاب اَوِستای زردشت و شاهنامه ها و از تاریخ پیشدادیان، کَیانیان، خراسانیان، گوزگان خدایان، غرج الشاریان، غوریان، صفاریان، برمکیان و نوبختیان و از تاریخ فرهنگ و ادب دری، جدا نیست

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

نمایی از صلصال بودای 53 متری بامیان و یادگاری از امپراتوری کوشانیان .. که توسط اسلامگریان وحشی طالبان تخریب شد 

بر اساس سرودهای ریگ بَید و اَوِستا و تواریخ عربی و پارسی دوره اسلامی و بر اساس تاریخ ادبیات دری و نشانه ها و شواهد موجود دیگر در کشور، این مطلب مسلم میشود که دو قوم آریان و تورانی تبار در افغانستان تاریخ قدیمه دارند.

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

تصویری از بامیان مهد تاریخ اریان و فرزندان زرتشت بزرگ

بجز دوره بسیار دور یونان باستان، بدون شک اروپاییان در قرون اخیر با علم و فرهنگ و تمدن و تاریخ و تاریخ نگاری آشنا شده اند. آنان از قرن هجده به این سو، به منظور رهایی از تاریخ سیاه و تاریک خود، و به منظور توجیه استعمار و سلطه جهانی خود، به یک سرقت بزرگ و عریان تاریخی دست زده و فرضیه نژاد بهتر و موضوع موهومی بنام نژاد مشترک هندو آرین را جعل نموده و خود را آریا و نژاد بهتر نامیدند

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

تصویری از بامیان مهد تاریخ و محل ظهور امپراتوریهای پیشدادیان کیانیان و کوشانیان 

با اطمینان میتوان گفت، همان طوری که ایران ویدایی و اَوِستایی و شاهنامه ای جدا از ایران امروزی بوده است، آریان ویدایی و اَوِستایی و شاهنامه ای نیز جدا از آریاهای اصطلاحی و معروف امروزی بوده اند.

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

بند زیبای امیر.. ابی تر از اسمان.. در ولایت باستانی بامیان

داستان مهاجرت آریان های اصیل و اوستایی از کیومرث یا جمشید آغاز می گردد. در رِیگ بَید و اَوِستا و تواریخ دوره اسلامی از مهاجرت افسانه رنگِ جمشيد با رمه هاي خود از راه «هُور» (خورشيد) به سوي روشنايي ها به نیمروز و سپس از سکونت و استقرار سخن رفته است. در رِیگ بَید و اَوِستا و تواریخ دیگر، بجز مهاجرت افسانه رنگ جمشید و یارانش در عهد اسطوره ها (1500 تا 4000 سال پیش از میلاد) ، به مهاجرت آریاهای معروف امروزی و به هیچ مهاجرت دیگر به سمت هند و ایران امروزی و اروپا اشاره ای نشده است.

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

بند زیبای امیر .. ابی تر از اسمان.. در ولایت باستانی بامیان

امروزه در تاریخ تبانی و استعماری از یک خاستگاه نامعلوم و تاریخ متضاد و از یک مهاجرت مبهم آریایی و بدون ذکر سند و ذکر نام طوایف و شاهان و سرکردگان شان و بدون ذکر تاریخ معین، سخن گفته میشود؛ در حالی که بدون شک مهاجرت آریاها بجز مهاجرت صحراگردان تورانی یک امر موهوم و پا در هوا و غیر قابل اثبات است.

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

بند زیبای امیر .. ابی تر از اسمان .. در ولایت باستانی بامیان

بر اساس متون کهن مذهبی و ادبی و منابع دیگر تاریخی، سرزمین بلخستان و بامیان و سیستان و کابلستان و زابلستان سرزمین اصلی سکاها و کوشانو هیاطله نبوده، بلکه سرزمین های ماوراء النهر سرزمین اصلی تورانیان و سکاها و کوشانو هیطلها بوده است.

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

نمایی زیبا از بند امیر .. ابی تر از اسمان.. در ولایت باستانی بامیان

اگر در نوشته ها و فرضیات لرزان و پریشان گویی های مدعیان آریایی دقت شود، در آنها سخنان صواب و ناصواب بهم آمیخته و دلیل محکم و تحلیلِ قناعت بخش مبنی بر آریا بودن مهاجران شمالی به نظر نمیخورد. در واقع در تمام این نوشته ها خلط و مغالطه کرده اند و قبای قوم آریان اوستایی ساکن در جبال هندوکش و بابا را به جان نژاد مشترک هند و آریایی جعلی داده اند، به طوری که دم خروس از زیر قبا کاملا دیده میشود

به ادامه مطلب مراجعه فرمایید

 قلعه ضحاک مار دوش در ولایت باستانی و تاریخی بامیان افغانستان

تاريخ هر قومی را هرچه پيشتر برويم همانقدر رخداد ها آشكار شده و موضوع به همان اندازه صاف و روشن ميگردد. ما به حكم اينكه: آب را بايد از سرچشمه‌ها برداشت و تاريخ هر قوم و ملتي را بايد در گذشته‌هاي دور و روزگاران كهن جستجو كرد.[1] ملزم هستیم كه به سراغ گذشته‌هاي دور رفته و افسانه ها و اسطوره ها را بر رسی کنیم

به ادامه مطلب مراجعه نمایید

یکی از اثار زیبا و خیره کننده از دوره با شکوه امپراتوری کوشانیان

جوّ حاكم و هياهوي قلم بدستانِ غالب و نامها و عنوان هاي بزرگ نويسندگان غربی یا شرقی، ما را نفريبند. كتب، زائيده انديشه و خواسته هاي آدم هایند، همان گونه كه آدم هاي بي غرض ومنصف كم اند، كتاب هاي بي غرض و منصف نيز كم اند. غالب مورخان ، زندگي و منافع و تمايلات سیاسی خود را قرباني حقايق نكرده اند، يا اينكه شرايط سياسي حاكم اجازه حقیقت نویسی را به آنان نداده است. به همین دلیل حقايق تاریخی غالبا قرباني شده است.

خواندن تاريخ آسان است اما فهمیدن آن بسیار دشوار است. درک ارتباط رخدادهای تاريخي و تشخيص جو حاكم بر مورخ و درك تمايلات سياسي مورخان هر دوره و زمان و تأثیر آن بر سرنوشت حقايق و سر انجام فهم و درک حقايق، هنر بزرگي است. کتاب تاریخ مثل هر کتابی دیگر، نویسندة مشخص و تاریخ ویژه دارد. هر کتابی که در هر دوره ای نوشته میشود، نشان دهنده اوضاع همان دوره است. تا جو حاکم و تاریخِ نوشتنِ کتاب و تمایل سیاسی مورخ، شناخته و تحلیل نشود، صواب و نا صواب بودن سخنان او نیز به طور کامل قابل تشخیص نخواهد بود. تواریخ، غالبا دو زبان متفاوت و دو روی رسمی و غیر رسمی دارد. فهمیدن زبان رسمی تاریخ و دیدن روی رسمی آن کار سختی نیست؛ اما فهمیدن مفاهیم ضمنی و فهميدن نکات ریز آن بسیار دشوار است. اگر نوشته ها با شک و ریز بینی مطالعه شود، حقایق زیادی از لا بلای نوشته ها  فهمیده میشود.

خواندن تاريخ پیشینگان چه فايده دارد؟ آيا تاریخ نسلهای گذشته، دردهای امروز ما را دوا و مشکلات کنونی ما را حل میکند و برای نسل کنونی ما نان و آب میشود؟ آیا تاریخ مثل هر نظام نظري ديگر، انسان را از واقعیتهای امروز و از عمل گرايي و آينده نگري كه اساس زندگي است باز نمي دارد؟

بر اساس تحقیقات آخری که نویسنده انجام داده است از جیغتو تا جاغوری به تقریب ۲۵۰۰ غار تاریخی وجود دارد که همه در حال نابودی و از بین رفتن اند. این غارها از روزگاران بسیار دور از دوره های پارینه سنگی، دیرینه سنگی، میان سنگی، نوسنگی، دوران تاریخی و دوره های بودایی و دوره پادشاهان مقتدر منطقه اند. این غارها بیشتر در شهرستان های جیغتو، ناهور، سراب، قره باغ و جاغوری وجود دارند.

آن چه می‌توان به درستی در یافت این است که هزاره از بازماندگان چنگیزخان نبوده و از مردمان بس کهن و بومی ‌این دیارند. زیرا اگر از بازماندگان آن مرد بود این کهن واژه‌ها در کهن گویش آنان نبودند. با توجه به اینکه متن بیهقی قبل از حمله مغول تهیه شده و هزاره‌ها همان غرجستان معروف بیهقی است. بر آشکار می بینیم که واژه ها و دستور زبان گفتاری گویش هزارگی بسیار طبیعی است و بسیار کهن می نماید. لذا کودکانه خواهد بود که هزاره ها از اقوام مغل باشد و به این زیبایی و کهن بودگی گویش استوار برساخته باشد. این برخاستگی از نظر علم زبان شناسی خنده دار بنظر می رسد. لذا به راحتی می توان گفت که گویش هزارگی هم زمان و در کنار فارسی دری رشد کرده و ادامه دهندۀ فارسی باستان و فارسی میانه است و برادر زبانی و گویشی فارسی به شمار می آید.